Nauki Społeczno-Humanistyczne Соціально-Гуманітарні Науки Social and Human Sciences

 

Dabigha, Wira, 2015. POLITICAL COMMUNICATION IN THE CONTEXT TRANSITIVE CHANGES. Social and Human Sciences. Polish-Ukrainian scientific journal, 03 (07), pp. 122-132.




Dabigha, Wira, 2015. POLITICAL COMMUNICATION IN THE CONTEXT TRANSITIVE CHANGES. Social and Human Sciences. Polish-Ukrainian scientific journal, 03 (07), pp. 122-132.

 

 

POLITYCZNA KOMUNIKACJA W KONTEKŚCIE

TRANZYTYWNYCH ZMIAN

 

Dabiża, Wira,

Uniwersytet "Ukraina" (Ukraina, Kijov),

Katedra Teorii Prawa oraz Informacji Międzynarodowej,

Starszy wykładowca,

verynchik@ukr.net

 

PODSUMOWANIE

W artykule rozpatrzono cechy konstytuowania oraz funkcjonowania fenomenu "polityczna komunikacja" w warunkach dynamizacji społeczno-politycznych transformacji na postmajdanowej Ukrainie. Współzależność między "komunikacją" w ogóle i "polityczną komunikacją" w szczególności pokazano przez pryzmat filozoficznej korelacji "całego" i "szczególnego".

Słowa kluczowe: transformacje demokratyczne, polityczna komunikacja, transformacje informacyjne, kryzys polityczny, instytucje polityczne, dynamizacja procesów reformacyjnych.

 

 

 

POLITICAL COMMUNICATION IN THE CONTEXT

TRANSITIVE CHANGES 

 

Dabigha, Wira,

"Ukraine" University (Ukraine, Kyiv),

Department of Law Theory and International Information,

Senior Lecturer,

verynchik@ukr.net

 

SUMMARY

In the article the features of the constitution and functioning of the phenomenon of "political communication" in terms of dynamism of social and political reforms in Ukraine postmaydanoviy. Relationship between "communication" in general and "political communication" shown in the particular prism of philosophical correlation "whole" and "special".

Keywords: democratic transformation, political communication, information transformation, political crisis, political institutions, invigorating the reform process.

 

 

Trwa już drugi rok porewolucyjnego rozwoju Ukrainy. Pomimo tego, że na jej południowo-wschodnich peryferiach odbywają się mocne wydarzenia wojenno-destrukcyjne, które bardzo komplikują ogólnosystemowy stan kryzysowy kraju, - jednak w społeczeństwie, na różnych jego poziomach fazowych i płaszczyznach jednak dynamizują się procesy społeczno-politycznego reformowania podstawowych sfer i dziedzin życia, samoimpulsują się zjawiska modernizacyjne, w niższych warstwach pojawiają się coraz nowsze instytucje społeczne, które "bezpośrednio" zaczynają martwić się o los narodu i o międzynarodowy wizerunek kraju. Swoistym "moderatorem" wskazanych odnawiających przemian, pozytywnych postępów występuje fenomen "polityczna komunikacja".

 

W społeczeństwie, w szczególności na różnych płaszczyznach sfery politycznej i duchownej, coraz bardziej zrozumiała staje się "gorąca episteme" naszych dni: "polityczna nauka" i "polityczna praktyka" będą oddaleni od siebie do tego czasu, aż teleradiokompanie i społeczno-polityczne publikacje, ŚMP i ŚKM, operatorzy sieci społecznościowych i układ wydania książkowego, producenci książek i związki twórczo-intelektualne, organy nadzorująco-zawodowe i zarządzające zespoły polityczne, które okresowo są zmieniane - wszystko to, co służy kośćmi i mięśniami, naczyniami krwionośnymi i mózgiem treści fenomenu "polityczna komunikacja", - innymi słowy mówiąc: dopóki wszystkie te instytucje społeczno-polityczne mezopoziomu dojrzewania społeczeństwa nie będą działać twórczo w kierunku radykalnych reform i cywilizacyjnej modernizacji póki co kryzysowego kraju, dopóty nie trzeba spodziewać się realnych praktycznych przemian w kierunku ruchu zadeklarowanego "europejskiego kierunku rozwoju" kraju i jego instytucji społeczno-państwowych. Ta myśl, - jednakże, "w sposób kropkowany", - zawarta w tkaninie koncepcji dwóch ekstra znaczących społeczno- i państwowotwórczych dokumentów ostatniego czasu, w szczególności, w parlamentarnej ustawie o społecznym dostępie do źródeł informacji (od lipca 2012r.) i politycznej decyzji (od listopada 2014 r.) o konieczności istnienia w składzie Rządu specyficznego Ministerstwa Polityki Informacyjnej. Niektóre marginalie tej myśli fermentują również treść tekstową zaproponowanego artykułu.

 

W wąskim rozumieniu termin "komunikacja" definiuje się jako wymiana informacji między ludźmi, jako pojęciowy aspekt interakcji społecznych, jako część składowa komunikacji. Proces wymiany informacji w trakcie komunikacji między ludźmi ma swoją specyfikę. A mianowicie, każdy uczestnik procesu komunikacyjnego przewiduje aktywność swojego partnera. Charakter wymiany informacji między ludźmi określa się tym, że za pomocą systemu znaków partnerzy mogą wpływać jeden na drugiego. Wpływ komunikacyjny jako wynik wymiany informacji możliwy tylko wtedy, kiedy człowiek, który skierowuje informację, i człowiek, który odbiera informację, posiadają taki samy lub podobny system znaków, albo mówią nie językiem symbolicznym, lecz lingwistycznym.

 

Pojęcie "komunikacja" jako termin naukowy, samodzielny kierunek badań, swoim ostatnim odrodzeniem jest zobowiązane połowie ХХ w., chociaż badanie rzeczywistych problemów komunikacji było zapoczątkowane jeszcze przez Platona [18].  Samo słowo pochodzi od łacińskiego "communicatio", co obejmuje bardzo szeroki zakres pojęć: zawiadomienie, kontakt, przekazanie, konwersacja, rozmowa, połączenie, a także - czynić wspólnym, komunikować się itp. [5]. Z czasem to słowo, z jednej strony, zyskało bardziej szeroką ogólnopojęciową treść, a z drugiej strony - otrzymało bardziej węższe gałęziowe i stosowane interpretacje. To stało się dlatego, że komunikacja w szerokim rozumieniu to jedna z podstaw ludzkiej działalności, a jednocześnie, to słowo jest ścisłym terminem w wielu dyscyplinach naukowych, w technice, technologiach, w różnych branżach działalności gospodarczej człowieka [14, 20, 19]. 

 

Szczególnym przekrojem syntezowym komunikacji w ogóle jest polityczna komunikacja, którą w artykule rozpatrujemy w postaci jednolitego fenomenu, - przez to, że ona jest "kanałem komunikacyjnym" nie między ludźmi jako takimi, lecz tylko pomiędzy formacjami instytucjonalno-ludzkimi i ich wytworami intelektualnymi. K. Deutsch zaznacza, że im bardziej zorganizowane staje się społeczeństwo w całości, tym szybciej i więcej rośnie zapotrzebowanie na komunikację jako na "socjalnie standaryzowany system symboli", który obejmuje, jego zdaniem, język i dowolną ilość innych dodatkowych kodów: malarstwo, obliczania, alfabety itp. Kody przy tym zawierają w sobie informację, która przechowuje się w zasobach materialnych jej przechowania, w tej liczbie, w bibliotekach, redakcjach, ŚMP, wydawnictwach, rzeźbiarstwie, znakach drogowych i oznaczeniach dróg, różnych bazach danych itp. [17].

 

Komunikacja jest rozpatrywana jako system połączenia stosunków między indywiduumami, indywiduumami i społeczeństwem, indywiduumami i instytucjami, społeczeństwem i państwem, indywiduumami i państwami itp. Oprócz tego, że komunikacja zabezpiecza przekazanie, obróbkę i transformację informacji ze wszystkimi jej funkcjami, ona jeszcze kształtuje, według określenia W. Bebyka, "aurę komunikacji", która póki co nie poddaje się metodom formalizacji znakami tekstowymi, lecz stale odczuwa się na cienkim bioenergetycznym, głębokim psychologicznym oraz intuicyjnym poziomie [3, s. 33]. Jest to również związek między systemami człowieko-maszynowymi i ich elementami, składowymi itp.; to związek między realnym i wirtualnym; to metody oraz środki łączności i współdziałania, wymian danymi, w tej liczbie, w reżimie automatycznym [12].

 

Proces polityczno-komunikatywny może być realizowany za pomocą niektórych systemów znaków, które dzielą się na werbalne (z łac.verbalis - słowny) i niewerbalne (bezsłowne). Komunikacja niewerbalna odbywa się, z reguły, nieświadomie, mimowolnie i "w sobie". Przekazanie jakiejkolwiek informacji jest możliwe wyłącznie za pomocą systemów znaków. Istnieje kilka takich systemów, które są wykorzystywane w procesie komunikacyjnym i odpowiednio do których można klasyfikować środki komunikacji na werbalne i niewerbalne.

 

Komunikacja werbalna wykorzystuje znakowy system język, a przy komunikacji werbalnej język może być monologiczny, (czyli mowa jednej osoby) i dialogiczny (czyli mowa dwóch i więcej osób), jej nazwa pochodzi od łacińskiego słowa (verbum - słowo, słowny, ustny). Komunikacja niewerbalna ma różne systemy znaków. W szczególności, jest to system optyczno-kinetyczny, system paralingwistyczny, system ekstralingwistyczny, system przestrzenno-czasowy, kontakt wizualny. Każdy z nich ma swoje cechy.

Pojęcie komunikacji stale wzbogaca się nowymi cechami oraz zasadniczymi właściwościami i dlatego potrzebuje stałej interpretacji, okresowego uzupełnienia i sprecyzowania. Powstaje konieczność doskonalenia tego określenia i jego składowych.

 

Zwłaszcza to dotyczy różnych gatunkowych pojęć, takich jak: polityczne, socjalne, masowe, marketingowe oraz inne rodzaje komunikacji. Polityczna komunikacja jako pojęcie i kategoria musi udzielać regularnych i permanentnych odpowiedzi na wezwania współczesności, co jest skutkami od dynamicznych transformacji stosunków społecznych, zjawisk kryzysowych i nieokreśloności. Sprzeczności skomplikowanych procesów społecznych warunkują pryncypialny naukowy dyskurs również wokół pojęcia "polityczna komunikacja". One, z jednej strony, są kontynuacją dyskursu wokół pojęcia "komunikacja", a, z drugiej strony, są wynikiem badań fenomenu politycznej komunikacji jako pojęcia i kategorii. Ich badanie powinno odbywać się jednocześnie z dwóch stron: zarówno z pozycji pojęcia nadrzędnego "komunikacja", które zostało rozpatrzone powyżej, jak i z pozycji określenia pojęcia "polityka". Początek badania problemów politycznej komunikacji powiązują z badaniem propagandy w okresie pierwszej wojny światowej (1914-1918).

 

Ale prace fundamentalne i, właśnie, termin "polityczna komunikacja" pojawiły się tylko pod koniec lat 40. ХХ w. Wyodrębnienie tego kierunku na skraju socjalnych, politycznych i innych nauk humanitarnych było uwarunkowane rozwojem teorii cybernetycznej (nauki o ogólnych prawach otrzymania, przechowywania, przekazywania i przetwarzania informacji w skomplikowanych systemach zarządzania) i pojawieniem się nowych systemów komunikacyjnych oraz technologii.

 

W autorskiej wizji polityczne komunikacje to skomplikowany całokształt procesów, metod, aktów cyrkulacji oraz przekazania jakiejś informacji wymiany i współdziałania między różnymi elementami systemu politycznego i społecznego: państwem, partiami politycznymi, instytutami etniczno-kulturowymi, społeczeństwem obywatelskim, grupami ludności oraz indywiduumami itp., który kształtuje kierunki rozwoju cywilizacyjnego populacji danego kraju [6].

 

W warunkach skomplikowanych procesów transformacyjnych w społeczeństwie, które towarzyszą procesom demokratyzacji oraz innym transformacjom społecznym, ŚMP i ŚKM odgrywają coraz bardziej znaczną rolę jako instytucjonalne podmioty polityki. Zarazem, na te procesy, które odbywają się w wymiarze krajowym, znaczny wpływ mają ogólne procesy globalizacyjne.

 

Globalizacja to jedno z tych zjawisk, które jest znane przez niewątpliwą dynamikę w tę dobę, kiedy część oczekiwań ewolucyjnych są albo sprostowane, albo odsunięte na dość duże terminy w przyszłość. Na tle kosmicznych przełomów lat 1960. i nagłych przemian polityczno-społecznych lat 1990. składa się wrażenie, że ludzkość albo wzięła przerwę dla rozpędu, albo na nowym poziomie powraca do stałego, konserwatywnego, zrównoważonego sposobu istnienia w oczekiwaniu nowych epokowych odkryć naukowych. Ze strony filozoficzno-metodologicznej to oznacza aktualizację metafizycznego sposobu rozumowania w porównaniu z dialektycznym. Proces kształtowania globalizacji, będąc dynamicznym, wymaga odwołania się do filozoficznej koncepcji rozwoju - dialektyki - i prawidłowości, które ona ujawnia, że ta sprzeczność nabywa, po pierwsze, charakteru psychologicznego. Powstaje odczucie, że w odróżnieniu od radzieckiej ideologii, Zachód proponuje "drogę donikąd".

 

A po drugie, doprowadza do błędów ekonomicznych w kształtowaniu planów rozwojowych oddzielnych firm, przedsiębiorstw i całych branż. Sprzeczność bezpośrednio przejawia się w tym, że udział w procesie globalizacji, a w szczególności w budownictwie społeczeństwa konsumpcyjnego, zastępuje się obsługą funkcjonowania już zbudowanego społeczeństwa konsumpcyjnego krajów Europy Zachodniej i USA. Zamiast tego, żeby zrównoważyć bilans wskaźników popytu i propozycji w swoim regionie lub kraju w całości (czyli dać ludziom możliwość produkować, przerabiać i spożywać albo sprzedawać wyprodukowane), dokonuje się permanentnego zakupu nadmiarów towarów i usług innych krajów, który pozwala im przezwyciężyć kryzys nadprodukcji i czyni bezsensownym takie połowiczne kopiowanie idei społeczeństwa konsumpcyjnego we własnym kraju. [6].

 

Działalność mass mediów i środków masowego przekazu, w zależności od konkretnego narzędzia, po który one sięgają, mogą zarówno wzmocnić, jak i osłabić wyżej wspomniane tendencje. W celu wyjaśnienia tych wypadków odwołamy się do klasycznej zasady sformułowanej jeszcze przez starogreckiego filozofa Demokryta, która polega na tym, że zadanie badacza polega na poszukiwaniu przyczyn [4, s.56 - 66]. Klasyfikujemy te przyczyny, już po Arystotelesie, na docelowe (po co coś się dzieje), formalne (w najbardziej szerokim rozumieniu, czyli z punktu widzenia zasady, mechaniki działania), materialne (również w najbardziej szerokim rozumieniu: od tego, z czego składa się do tego, skąd się finansuje) i działalnościowe (czyli, kto działa albo wpływa na podmiot lub proces) [1, s.70 - 73].

 

Jak widać, powstaje sprzeczność między wymogami konsumenta i konkretnymi zadaniami państwa. Rozwiązaniem tej sprzeczności jest rozumienie tego, że nabycie takiego samego amerykańskiego sposobu życia jest niemożliwe, tym bardziej kupując wyprodukowane przez niego towary. Ostatnie, na odwrót, hamuje budowę pełnowartościowego społeczeństwa konsumpcyjnego we własnym kraju. Nie zahamować w trakcie globalizacji można wyłącznie idąc drogą za innymi, ale nie ich kosztem. Z punktu widzenia rozgraniczenia ŚMP i mass mediów ogólnie na państwowe i publiczne, można wyróżnić, że zadanie przeciwstawiania się nadmiernej propozycji importowej może być adekwatnie zrealizowane wyłącznie na wyraźnie zaplanowanym i centralizowanym poziomie, na co są zdolne albo państwowe mass media, albo państwowe w konstruktywnym związku z publicznymi.

 

Forma organizacji mass mediów stale zmienia się w zależności od pojawienia się nowych technologii i udoskonalenia tradycyjnych. W warunkach globalizacji to prowadzi do obowiązkowego zwrócenia się do wirtualnego sposobu podania informacji, jej analizy i nawet przeprowadzenia konferencji online, dyskusji, debat. Warto również zaznaczyć, że gazety elektroniczne, programy, lekcje nie tyle zastępują klasyczne, ile uzupełniają je. Zwykłe papierowe wydania umieszczają część materiałów albo nawet wszystkie materiały na własnych stronach internetowych. Wirtualne narzędzia są jednym z najbardziej korzystnych i najszybszych sposobów rozpowszechniania informacji w świecie zglobalizowanym, prawie nie biorąc pod uwagę granice. Co więcej, samo istnienie wirtualnych ŚMP i mass mediów może uważać się za jeden z mechanizmów i ważnych czynników globalizacji.

 

Wirtualne narzędzia odgrywają ważną rolę również w procesie kształtowania publicznych mass mediów. Jak pokazuje doświadczenie, właśnie te źródła są takie, które najtrudniej podlegają kontroli przez cenzurę państwową (w tych krajach, gdzie ona istnieje) i przez centralne organy władzy w ogóle. Z punktu widzenia materialnej przyczyny narzędzia mass mediów w procesie kształtowania globalizacji są określane przez charakter konkretnej realizacji zadań postawionych przez właściciela konkretnego ŚMP lub zasobu informacyjnego. W tym wypadku rozmowa dotyczy nie przeciwstawiania się państwowych lub publicznych mass mediów, lecz obsługi przez nich niektórych politycznych, ideologicznych, socjalnych interesów i zamówień. Bezpłatne istnienie zasobu informacyjnego nawet na podstawie autorskiej strony w sieci internetowej wygląda dosyć wątpliwie, ponieważ muszą być opłacone nie tylko same narzędzia wyrażenia myśli w postaci tekstu na tej stronie, lecz także czas, który traci się na jakościowe poszukiwanie i analityczną obróbkę informacji.

 

Komunikacyjna składowa wszystkich form życia ludzkiego jest we współczesnych warunkach decydująca dla rozumienia globalizacji. To wywołuje stały wzrost napięcia socjalnego. Powstaje pokusa na stosowanie potencjału mass mediów co do zmniejszenia ogólnego napięcia światowego. Ale w środowiskach, które są zainteresowane w rozpowszechnieniu chaosu oraz niepewności mas i rządów niektórych krajów, poglądy na mass media są wręcz przeciwne [7].

 

Przeciwdziałanie rozwojowi zjawisk negatywnych, uwarunkowanych kryzysem globalnym, potrzebuje nowego, efektywnego systemu politycznej komunikacji, zdolnego szybko i efektywnie użyć odpowiednich mechanizmów antykryzysowych, w odpowiedni sposób reagować na nowe wezwania i zagrożenia. W tym celu są niezbędne niektóre "wskaźniki" zagrożeń informacyjnych, przede wszystkim w sferze politycznej, poprzez wykorzystanie możliwości funkcjonalnych, które by nadały możliwość ustalenia poziomu tych zagrożeń i użycia mechanizmów przeciwdziałania politycznego wobec takich zagrożeń. Oczywiście że zaznaczony system "wskaźnikowy" zawiera ludzki czynnik jako znaczący czynnik podjęcia decyzji. Zarazem, jego wpływ powinien być zminimalizowany, w tej liczbie, również ze względu na wysokie ryzyko irracjonalności, nieprofesjonalności, korupcyjności itp.

 

Stosunki między strukturami politycznymi, socjalnymi, gospodarczymi w takim wypadku mogą być "naruszone", a same te struktury - zdezorientowane, jeśli środki masowego przekazu i komunikacji nieadekwatnie będą reagowały na procesy polityczne, które odbywają się w społeczeństwie, błędnie będą prognozowały ich skutki. [8]. Współczesne badania komunikatywistyki, w tej liczbie politycznej, są oparte na podejściu systemowym, teorii komunikacji i filozofii komunikacyjnej postmodernizmu. Za kryterium określenia dowolnego systemu służy obecność szeregu cech historycznych, właściwych mianowicie temu systemowi. Informacyjny przepływ politycznej komunikacji funkcjonuje w pewnym środowisku socjalnym, gdzie decydujące są stosunki wytwórcze, a ich "moderatorem" występują instytuty-komunikaty.

 

One mają wpływ nie tylko na człowieka, lecz także na wszystkie części fenomenu, którymi obecnie są globalne stosunki masowo-informacyjne. Polityczna treść prasy, telewizji, transmisji radiowej i innych środków masowego przekazu nie tylko kształtuje opinię publiczną, lecz także wpływa na inne komponenty życia, w ogóle - na całą rzeczywistość socjalną. Cały ten hipersystem występuje jako środek realizacji jedynego procesu rozpowszechnienia idei, doktryn, teorii, informacji społecznie znaczącej, wychowania uczuć społecznych, norm, przyzwyczajeń, form, zachowania itp. [11].

 

Należy również zaznaczyć, że fachowcy różnych szkół, którzy przeprowadzają badania cywilizacyjne, politologiczne i kulturologiczne, są tego samego zdania wobec twierdzeń, że właśnie w nasz czas kształtuje się globalny komunikacyjny paradygmat dla ХХІ wieku. Znana również jest opinia ukraińskiej badaczki О. Zernieckiej o tym, że obecnie ludzkość weszła do "stulecia przestrzeni komunikatywnej", dla którego jest bardzo potrzebne nowe "szczegółowe filozoficzne rozumienie" procesów i zjawisk odbywających się w tej przestrzeni, na podstawie "całego spektrum nowych metodologii dla jego głębokiego badania" [13, s. 637].

 

Jednak, współczesny postmodernistyczny dyskurs naukowy doprowadził do tego, że dotychczas przedstawiciele różnych szkół naukowych zasadniczo odmiennie kontynuują interpretację treści pojęcia "komunikacja". Za najbardziej produkcyjny, oczywiście, trzeba uważać kierunek, który łączy pojęcia "zorganizowany", "łatwość zarządzania", "komunikacyjność", "hierarchia", "informacja", "komunikacja", "społeczeństwo" i "noosfera" w jedyny łańcuszek intelektualno-cywilizacyjnego rozwoju ludzkości. Wtedy naukowe wypowiedzi i proroctwa takich wybitnych uczonych jak W. І. Wernadzki oraz P. А. Sorokin dotyczące perspektywnych dróg rozwoju ludzkości ustawią się do jednolitego paradygmatu nadchodzącej cywilizacji [9].

 

Wychodząc, na przykład, z kryterium zorganizowania według P. А. Sorokina, można ocenić rolę komunikacji w procesach rozwoju sytuacji kryzysowych, rozpadu, nowego konsolidowania i stabilizowania systemów społecznych [19]. Podnoszenie pytania o cykliczności rozwoju socjalnego i ekonomicznego, przedstawione w pracach P. А. Sorokina i szczególnie N. D. Kondratiewa, otwiera perspektywy użycia ich syntetyzowanej metody dla analizy szerokiego cyklu zjawisk społeczno-ekonomicznych i politycznych, w których uczestniczą wszystkie odpowiednie rodzaje komunikacji. Uzasadnienia nowej roli, istoty i znaczenia informacji dla politycznego rozwoju społeczeństwa na progu ery informacyjnej dokonał D. Bell (1919-2011) w przesłankach do ostatnich publikacji swojej głównej książki "Przyszłe społeczeństwo postindustrialne" [2].

 

Wychodząc z jego definicji informacji jako pełnego dobra społecznego, należy zaznaczyć, że zrealizowane w realnej praktyce pełnowartościowe  informacyjno-komunikacyjne zabezpieczenie wszystkich sfer działalności ludzkiej jest jednym z logicznych etapów rozwoju ludzkości na drodze do rozbudowy społeczeństwa globalnego nowego typu, co z pewnością będzie sformowano na planecie na podstawie elektronowych technologii zarządzających wszystkich poziomów. Obecnie to E-zarządzanie, E-technologie itp. [10].

 

Centralnym elementem politycznej komunikacji występują decyzje polityczne zarządzających organów państwowych, podstawowymi składowymi których jest zabezpieczenie informacyjno-komunikacyjne. Informacyjno-komunikacyjna składowa decyzji politycznych jest kompleksowym kierunkiem działalności naukowo-praktycznej, która opiera się na osiągnięciach, wiedzy i konkretnym doświadczeniu wielu dziedzin wiedzy. Ale główne teoretyczne podejścia, które określają zasady, strukturę, formę i środki takiego typu działalności, są przedmiotem ostrego dyskursu. Problematycznymi oraz dyskusyjnymi obecnie są podstawowe warunki wykorzystania informacji, specyfiki i kryteriów systemów komunikacyjnych, które są zasadniczo odmienne od klasycznych i tradycyjnych, a także metody i środki ich docelowego przeznaczenia.

 

Uzależnienie od coraz większej liczby decyzji politycznych, które czasem mają sprzeczną albo nie całkiem zrozumiałą, podwójną, zakamuflowaną itp. treść, lecz występują na jedynym polu informacyjnym, wnosi nie tylko dyskomfort dla konsumentów informacji, lecz także nadaje społeczeństwu cech "ryzyka społecznego". Badanie środków i metod przezwyciężenia takiej tendencji, które potrafią być dostateczne do neutralizacji takiego typu ryzyk, jest rozbudowa modeli komunikacyjnych w oparciu o najnowszą wiedzę. [15,16].

 

Społeczny kryzys polityczny, który powstał na Ukrainie wskutek postmajdanowych poruszań w sferze politycznej, przemian paradygmatu rozwoju kraju i jego cywilizacyjnych punktów orientacyjnych w szczególny sposób zmienia również polityczno-komunikatywny obszar kraju. Pod warunkiem realnych działań bojowych na wschodnich oraz południowych terenach kraju i realiów wojen informacyjnych, powstała konieczność ogólnego przemyślenia i reorientacji działalności ŚMP i ŚKM działających na terytorium Ukrainy. Jednym z kierunków kształtowania nowych demokratycznych komunikacji politycznych jest zorganizowanie społecznej transmisji, niektóre korekty w ideologicznej metodologii rozumienia/ przemyślenia socjalnej przeszłości itp.

 

Wnioski i perspektywy dalszych badań.

Naukowy dyskurs dotyczący pojęciowo-kategorialnego aparatu politycznych komunikacji trwa i będzie trwał nadal, będzie się pogłębiał w trakcie rozwoju systemów politycznych.

Polityczne komunikacje, zarówno jak i rzeczywistość, stale są udoskonalane, nabywają nowych cech, właściwości oraz możliwości. One istotnie rozszerzają skuteczność systemów zarządzania państwowego.

Istotne stałe rozszerzenie funkcji i treściwych podstaw politycznych komunikacji potrzebuje dalszych badań oraz poszukiwań naukowych, rozumienia relacji wskazanych powyżej procesów komunikacyjnych zarówno z innymi rodzajami komunikacji, jak i z wewnętrznymi zjawiskami polityki: interesami politycznymi, wartościami politycznymi itp.

 

W podstawie rzeczywiście demokratycznego modelu politycznych komunikacji, które muszą ukształtować się na Ukrainie, będzie nawiązano równoprawny, przejrzysty i szczery dialog oraz wymianę polityczną informacją w warunkach efektywnego funkcjonowania politycznych komunikacji między władzą, siłami politycznymi oraz społeczeństwem obywatelskim i indywiduumami.

Doskonalenie i rozszerzenie naukowej międzydyscyplinarności, synteza różnych podejść do traktowania politycznej komunikacji jako fenomenu społeczno-politycznego, opracowanie modeli jego funkcjonowania, pozwoli, z jednej strony, w pewien sposób unifikować, z drugiej - poszerzyć i stymulować interpretację pojęć, w tej liczbie - bazowego - "polityczne komunikacje".

 

Osiągnięty poziom rozwoju informacyjno-komunikacyjnej sfery działania współczesnej cywilizacji, kształtowanie społeczeństwa informacyjnego oraz systemowe zjawiska kryzysowe, które wywierają wpływ na społeczno-ekonomiczne systemy światowego społeczeństwa, wymagają nowego podejścia do rozumienia kluczowych pojęć komunikatywnego współdziałania państwowych struktur i sił politycznych w wymiarze krajowym i międzynarodowym.

 

REFERENCES:

  1. Arystoteles. Metafizyka // Prace w czterech tomach. T. 1, Red. Asmus, W.F. (1976), Myśl, Moscow, 550 p.
  2. Bell, D. (1999), Nadchodzące społeczeństwo postindustrialne. Doświadczenie prognozowania społecznego [tłum. z ang.],  Academia, Moscow, 787 p.
  3. Bebyk, W.M. (2005), Management informacyjno-komunikacyjny w społeczeństwie globalnym: psychologia, technologie, technika public relations, MAZP, Kyiv, 438 p.
  4. Wyc, B. B. (1979), Demokryt, Myśl, Moscow, 212 p.
  5. Światowa Encyklopedia: Filozofia XX wiek / Nacz. red. nauk. i red. Hrycanow A.A. (2002), AST, Мoscow; Harvest, Mińsk, 976 p.
  6. Dabiża, W.W. (2012), Narzędzia mass mediów jako środek politycznej komunikacji w warunkach globalizacji. Czasopismo naukowe NUP imienia M.P. Dragomanowa, Kyiv, Seria 22, Wyd. 8, pp. 67-72.
  7. Dabiża, W.W. (2012), Rola mass mediów w rozwoju społeczeństwa informacyjnego w warunkach globalizacji. Edukacja regionalna: Politologia. Psychologia. Komunikacje, Kyiv, №1, pp. 193-197.
  8. Dabiża, W.W. (2012), Polityczne komunikacje: aspekty rozwoju. Management polityczny, Kyiv, № 4-5 (55-56), pp. 173-179.
  9. Dabiża, W.W.; Kisłow D.W. (2014), Państwowe i polityczne komunikacje: aspekt pojęciowy w świetle teorii noosfery. Historyczne, filozoficzne, polityczne i prawne nauki, kulturologia i nauka o sztuce. Zagadnienia teorii i praktyki, Kyiv, № 2 (40), część 1, pp. 53-56.

10.   Dabiża, W.W.; Kisłow D.W. (2014), Informacyjno-komunikacyjna składowa procesu podjęcia decyzji politycznych. Czasopismo naukowe NUP imienia M.P. Dragomanowa, Kyiv, Seria 22, Wyd. 15, pp. 27-34.

11.  Jermolenko, A.M. (1999), Komunikacyjna filozofia praktyczna, Libra, Kyiv, p. 488.

12.  Zasławska, O.O. (2007), Instytucjonalna składowa politycznej komunikacji: rola ŚMP.  Wiec, Kyiv, № 16, pp. 5-7.

13.  Zerniecka, O. W. (2008), Problemy rozwoju konkurencyjnego systemu komunikacji globalnej, Globalna przestrzeń konkurencyjna, KNUE, Кyiv, pp. 630-666.

14.  Kisłow, D.W. (2010), Polityczne bezpieczeństwo komunikacji masowych, M.P. ‎Łesia, Kyiv, p. 208.

15.  Luhmann, N. (1998), Globalizacja społeczności światowej: jak należy systematycznie rozumieć współczesne społeczeństwo // Socjologia na progu XXI wieku: nowe kierunki badań, Intelekt, Moscow // Cyt. Wg: Iwanow, W.F. (2013), Komunikacja masowa, Akademia Prasy Ukraińskiej, Centrum Wolnej Prasy, Kyiv, p. 902.

16.  Luhmann, N. (2000),  Niewiarygodne komunikacje // Niewiarygodne komunikacje,  Wyd. 3, Petersburg // Cyt. Wg: Iwanow, W.F. (2013), Komunikacja masowa, Akademia Prasy Ukraińskiej, Centrum Wolnej Prasy, Kyiv, p. 902.

17.  Nacjonalizm: Antologia, Red. Procenko, O.; W. Lisowy, W. (2000), Smołoskyp, Kyiv, p. 872.

18.  Platon. Zbiór dzieł: w czterech tomach (1991), Myśl, Moscow, T.4, p. 448.

19.  Sorokin, P. А. (1999), Kryzys … katharsis … charyzma … wskrzeszenie. Biuletyn Rosyjskiej Akademii Nauk, T. 69, № 3, pp. 268-272.

20.  Filozoficzny słownik encyklopedyczny, Kierownik kolegium redakcyjnego W.I. Szynkaruk, W.I., Abrys, p. 744.



Создан 06 дек 2015